چه زیبا گفت پیر جماران در صبح امید

عشقت انـــــــــدر دلِ ويرانه ما منزل كرد            آشنا آمــــد و بيگانـــــــــه مرا زين دل كرد 

لبِ چـــــون غنچه گل، بازكن و فاش بگو            سرّ آن نقطه كه كـار من و دل مشكل كرد

يــــاد روى تو، غم هر دو جهان از دل برد             صبح امّيـــــد، همه ظلمت شب باطل كرد